Ni? euskalduna!

Azken bi astee hauek inskripzio “egunak” ditugu. Hori dela eta,  aukeratu “nahi” ditugun ikasgai guztien klaseetara joan gaitezke gero hori aukeratu edo ez erabakitzeko.

Horretarako klase bakoitzarne bukaeran irakalsearekin hitz egitera geratzea ez dator gaizki ikasgaiaren inguruko galdera zehatzagoak galdetzeko. Erasmus ikaslea zarela erraten duzun momentuan, guztien ahotik ondoko galdera ateratzen da: “Eta zu, nongoa zara?”

Lisboara etorri nintzen lehen erantzun behar izan dudan galdera baden arren, oraindik harritu egitennau, nongoa naizen erantzutean jendeak “Pais Basco” (portuguesez) ezagutzen duela, edo behintzat ezaguna egiten zaiola konturatzea. 

Herenegun arte soilik pertsona batek, irakasle batek, ez zuen ondo hartu euskalduna nintzela erratea: “Bah, Pais Basco, é Espanha”. Uste dut lortu nuela, behintzat nire aurrean,  errespetatzea nire nazio sentimendua eta nire sorterria zein zen.

Herenegun Leongo neska batek euskalduna nintzela errateagatik ez dakizue zer nolako iskanbila sortu zuen: “Atera NAN-a eta erran nongoa zaren?” edota “Mucho España es mala, peor bien que os vais de erasmus pedis becas eh!” bezalako zentzugabe eta soilik nire aurka egiteko helburua zuten komentarioak jasan behar izan nituen. Baina lasai, 5 minutu baino gutxiagoan “argudio”-rik gabe utzi eta txorakeriak oihukatzen joan zen klasetik, nahi zuena lortu ez zuelako.

Eskerrak pazientziorum-a nerekin daramadala beti!

PD: Bukatu baino lehen, hemen uzten dizuet nire fakultateko sarrera edo "hall"-a nolakoa den:

Kaixo guztioi

Konturatu orduko hilabete pasatu da Pueblara (Mexiko) iritsi nintzenetik. Emozio eta gorabehera handiko hilabetea izan da. Izan ere, lehenengo astea ez zen oso erraza izan niretzat. Ez nuen lagunik, klaseak oraindik finkatu gabe nituen, eta egun guztia etxe zuloan sartuta igarotzen nuen.

Bigarren astetik aurrera, ordea, nire egoera guztiz aldatu zen. Klaseak hasi nituen, klasekide mexikarrak ongi baino hobeto hartu ninduten eta laguntza eskaintza asko jaso nituen alde guztietatik. Gainera, ongi etorri festa bat antolatu ziguten unibetsitate truke programan gauden ikasle guztioi. Bertan, mundu guztitik etorritako hainbat ikasle ezagutzeko aukera izan nuen, eta horri esker, harreman oso onak egin ditut, harreman emankor eta aberasgarriak. Izan ere, beste herrialdeetako kultura eta ohiturez jabetzeko aukera eduki dut.

Behin lagunak eginda, dena oso erraza da; hainbat eta hainbat bidaia, festa nonahi eta noiznahi, lagunarteko egondaldi bikain horiek... Laburbilduz, bizitza hau beste mundu bat da, Euskal Herriko errutina horrekin inongo zerikusirik ez duena, bizitzan parentesi bat irekitzea bexalaxe, alegia.

Klaseei dagokienez, esan beharra dago Leioako unibertsitatean egiten dudana baino gehiago egiten dudala, oraingoz behintzat, lan eta azterketa gehiago ditut. Ni bestelako ideia batekin etorri nintzen hona, era zakar batean esanda, "potroak ukitzera" etorriko nintzela uste nuen. Baina uste horiek atzean gelditu dira, lan pixka bat egin beharko dut hau aurrera eramateko. 

Honenbestez, ez daukat askoz gehiago kontatzeko. Hau izan da nire egonaldiko lehen hilabetearen inpresioa. 

Besterik gabe, agur bat.