Zaharrak berri

Etxera bueltatzeko egun batzuk besterik geratzen diren honetan, Lisboan daramadan denbora segituan igaro zaidala aitortu behar dut. Abuztuaren azkeneo egunean iritsi nintzen Portugaleko hiriburura eta hiru hilabete hauetan leku ezberdinak eta pertsona berriak ezagutzeko aukera izan dut. Hala ere, aipatu beharra daukat, hasiera pentsatu baino zailagoa gauzatu zaidala. 

                                                          

Barañain utzi nuenetik pasatutako gertakariek, gorputza ez ezeik, gainerako guztia han nuen: Herri Harresiaren inguruan egindako ekimenak, Herrirako lagunen atxiloketa, Xaporen atxiloketa, eta nola ez ba: Nabarreriako askegune mundiala. Ez dakizue zelako emozioa eman zidan, Luis (nire herrikoa, oraindik ez dakienarentzat) herriko jendeaz babestuta Iruñeko bihotzean agertzea. Eta nola ez ba, Luis babesten zeundeten guztiak ikustean, bertako argazki, bideoak jasotzen nituenean sortzen zitzaidan inoiz sentitutako sentsazioa. Ikaragarria izan zen, benetan.

Egia esan, lerro hauek irakurrita, onturatu naiz pentsatzen nuena baino zailago egin zait Barañaindik, eta orohar Euskal Herritik kanpo egotea.

Zailena egin zaidana, maite ditudanengandik hurrun egotea izan da. Izan ere distantziak harremanak mantentzea zaildu egiten ditu, egunerokotasuneko kontaktu hori izateko aukera ez dagoelako, harreman prozesuak zailduz. Izan ere distantziak dena areagotzen du, tartean sentimenduak; eta adibidez, han uskeri bat besterik ez dena,uskeri izateari utzi egiten dio.

Hemen egoteak, harremanak pantailen aurrean (odenagailua, mugikorra..) izaten jarraitzera behartu nau, eta apika, ezagutzen nauzuen askok pentsatzen duzuenaren kontra, ez zait harremantzeko modu hau asko gustatzen.

Berez, harremanetan (zuzeneko kontaktua izateko aukera dagoenean) gaizki ulertu ugari badaude, imaginatu distantziarengatik zenbateraino zailtzen den harreman bat, pantaila batetara mugatzen baduzu. Argi dago komunikazio prozesua ( igorlea, hartzailea, mezua, kodea, ekarreragintza..) kaltetuta suertatzen dela horrelakoetan.

Horrelakoetan, normalean baino esfortzu gehiago eskatu egiten du, eta batzutan gogorik izan ez arren skype-aren aurrean jartzen zara etxekoen, koadrilakoen, do bestelako lagunen berri izan ahal izateko. Zailtasun hauekin bizitzen ikasi behar izan dugu, bai kanpoan gaudenok, eta baita bertan geratu direnak ere: ordutegi desberdinak, gogoak, espektatibak..

Haserrealdiren bat izan ez dudala errango banu gezur handi bat erranen nuke.

Zaila da, eta unean uneko komunikazio prozesuaren parten diren konponente bakoitzaren egoera (igorle zein hartzailearen kasuan, egoera piskologiko, mentala eta fisikoa, gogoak, espektatibak..) kontuan hartu behar baitira.

Zailxeagoa egingo zaigun arren, esfortzu hori egitea gomendatzen dizuet, eta maite duzuen pertsona hoerietako batekin haserretuz gero (zihurrenik uskeri inozo batengatik izango dela), benetan estimatzen eta maitatzen baduzu, saiatu konpontzen; ez du merez liskar tonto batengatik edota distantziarengatik harreman garrantzitsuak galtzea.

Sentitzen dut norbaiten espektatibak bete ez baditut, baina pertsonalki gertatu zaidan gauza bat da (uste dut enaizela bakarra izanen), eta horren inguruko hausnarketa hau zuekin konpartitu nahi izan dut.

Baina tira, izan ditudan gora-beheratxo hauek alde batera utzita, hurrengo asteetan zehar nire hilabete hauetan bizitako hianbat pasarte konpartitzeko ideia dut.

Beraz, prestatu zaitezte!