¿Qué onda boludos?

Zaila izaten da batzuentzat etxetik urrun joatea, zaila erabakia, zaila maleta prestatzea eta zaila mutilari azken musua ematea. Baina zin egiten dizuet ez dagoela erabaki aberasgarriagorik.

Argentinako La Plata hirira etortzea erabaki nuen nik, eta aitortzen dut, zaila izan zen egunerokotasuna utzi eta mundu berri eta ezezagun bat ezagutzeko bidairi ekitea. Baina orain, zenbakien hiri honetan hilabete bat daramadala, esan dezaket esperientzia hau ez nukeela ezerengatik aldatuko. Bidaia hasi besterik ez da egin.

Duela hilabete bat, hegazkina hartzeko Bilbora kotxez nindoala, honakoa galdetu nien gurasoei: “Baten batek egingo du, nik bezala, Bilbo-Paris-Buenos Aires bidaia?”. Kasualitatea handiegia izango zela uste izan genuen momentu horretan, baina hemezortzi ordu geroago, Buenos Aireseko aireportuan nengoela holakoak gertatzen direla ikusi nuen. Bidai guztia bakarrik egin eta La Platara bakarrik iritsiko nintzela pentsatzen nuen. Beldur nintzen, egia esan. Baina autobusa itxoiten geundela, gidariak bidaiari guztien izenak esan zituen ahozkora. Horien artean bi izen euskaldun, nirea eta orain nire pisukidea den mutil batena. Izenak entzun, elkar begiratu eta...

-       Euskalduna zara?

-       Bai

-       Parisetik etorri zara?

-       Bai, Bilbo-Paris-Buenos Aires bidaia egin dut.

-       Benetan? Nik ere bai! Eta nora zoaz?

-       La Platara, Frankville hostelera.

-       Ni ere bai!! Zenbaterako?

-       Lauhilabete bat, zu?

-       Berdin!!!

Bakarri iritsi nintzen Argentinara, baina zorionez ez La Platara. Gaurtik aurrera, Leioatik at Argentinan eta bereziki La Platan bizitzen ditudan esperientziak kontatuko dizkizuet eta, baliteke, horrelako beste ezustekoren bat ere egotea tartean. 

¿Qué onda boludos? @LohiLorit nauzue!